Σύνδρομο διαβητικού ποδιού

Μεγένθυση
ΜεγένθυσηΦωτογραφία 1:
Νευροπαθητικό έλκος με οστεομυελίτιδα του δεύτερου δακτύλου.

Το σύνδρομο του "διαβητικού ποδιού" καλύπτει διάφορες παθολογίες συμπεριλαμβάνοντας τη νευροπάθεια, το έλκος του ποδιού (φωτογραφία 1), την οστεομυελίτιδα και τον ακρωτηριασμό.

Σε σχέση με την αιτιολογία του έλκους των ποδιών στους διαβητικούς είναι περίπου 50% μόνο νευροπαθητικής, 10% περίπου μόνο ισχαιμικής και 40% μικτής νευροϊσχαιμικής προέλευσης.

Ο ακρωτηριασμός του κάτω άκρου εκτελείται 15 φορές συχνότερα στους διαβητικούς από ότι στους μη διαβητικούς ασθενείς.

Διαβητική νευροπάθεια

Μεγένθυση
ΜεγένθυσηΦωτογραφία 2:
Κλασική εικόνα νευροπαθητικών φυσαλίδων σε διαβητικό ασθενή κατόπιν παρατεταμένης έκθεσης του ποδιού σε καλοριφέρ.

Η παθοφυσιολογία παραμένει ασαφής. Είναι είτε μικροαγγειακή ασθένεια, η οποία οδηγεί σε νευρική υποξία, είτε άμεση επίδραση της υπεργλυκαιμίας στο μεταβολισμό των νευρώνων ή ενδεχομένως και τα δύο. Μπορεί να παρουσιαστεί ως μονο- ή πολυνευροπάθεια από τις οποίες η περιφερική συμμετρική αισθητική πολυνευροπάθεια είναι η πιο σημαντική.

Η διάγνωση της νευροπάθειας αποκαλύπτεται με παραισθησίες, απώλεια αίσθησης πόνου, θερμοκρασίας (φωτογραφία 2), απουσία του αχίλλειου αντανακλαστικού και σπανιότερα αδυναμία και μυϊκή ατροφία του τετρακέφαλου μηριαίου, λόγω βλάβης του μηριαίου νεύρου, η οποία είναι αναστρέψιμη με καλύτερη ρύθμιση του διαβήτη.

Η θεραπεία περιλαμβάνει τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά ή αντιεπιληπτικά όπως Gabapentin και Carbamazepine.

Η συνακόλουθη αυτόνομη νευροπάθεια μειώνει τον ιδρώτα του δέρματος και ανοίγει αρτηριοφλεβικές αναστομώσεις που οδηγούν στην αυξανόμενη ροή αίματος στο πόδι. Κατά συνέπεια το νευροπαθές πόδι γίνεται θερμό, με καλούς σφυγμούς αλλά ξηρό, το οποίο μπορεί να δημιουργήσει ραγάδα ειδικά στην φτέρνα.

Περιφερική αγγειοπάθεια

Μεγένθυση
ΜεγένθυσηΦωτογραφία 3:
Αγγειοπλαστική (μπαλόνι) της επιπολής μηριαίας αρτηρίας λόγω σημαντικής αθηροσκλήρυνσης που δημιούργησε στένωση του αγγείου.

Η βασική παθολογία της αθηροσκλήρυνσης είναι πιθανότατα η ίδια και στους διαβητικούς και χαρακτηρίζεται από ενδοθηλιακή καταστροφή που ακολουθείται από τη συνάθροιση αιμοπεταλίων, την απόθεση λιπιδίων και τον πολλαπλασιασμό των λείων μυϊκών ινών με σχηματισμό πλακιδίων (φωτογραφία 3).

Η διανομή της αγγειοπάθειας στον διαβητικό ασθενή φαίνεται να επιδρά συχνότερα στα αγγεία κάτω από το γόνατο.

Η θεραπεία με αντιαιμοπεταλιακούς παράγοντες όπως η ασπιρίνη, η διπυριδαμόλη ή η κλοπιδογρέλη μειώνουν τις περιπτώσεις αγγειακών θρομβώσεων και θανάτων κατά 25%. Η "HOPE-Study" έδειξε ότι ο ACE-αναστολέας ραμιπρίλη μειώνει τη θνησιμότητα σε ασθενείς με διαλείπουσα χωλότητα κατά 25%. Η "HEART Protection Study" έδειξε ότι η μείωση της ολικής και της LDL-χοληστερόλης κατά 25% με μία στατίνη, μειώνει την καρδιαγγειακή θνησιμότητα σε ασθενείς με περιφερική αρτηριακή νόσο κατά 25% περίπου. Η τακτική άσκηση με περπάτημα, βάση τυχαιοποιημένων μελετών, για μία ώρα, τρείς φορές την εβδομάδα, κατά τη διάρκεια της οποίας ο ασθενής θα περπατάει μέχρι το μέγιστο πόνο και θα συνεχίζει το περπάτημα όταν ο πόνος φύγει, βελτιώνει σημαντικά τα συμπτώματα της διαλείπουσας χωλότητας (διακοπή βάδισης λόγω μυϊκού πόνου γάμπας, μηρού ή γλουτού). Η φαρμακευτική αγωγή με Cilostazol (Pletal) έδειξε να βελτιώνει σημαντικά την απόσταση βάδισης άνευ πόνου σε διαβητικούς και μη διαβητικούς ασθενείς.

Διαβάσετε στην επόμενη σελίδα για τις βιομηχανικές πτυχές

Προηγούμενη σελίδα
Προηγούμενη σελίδα     1 | 2     Επόμενη σελίδα
Επόμενη σελίδα
Το φυλλάδιο αυτό δεν σκοπεύει να αντικαταστήσει την ιατρική, επαγγελματική ενημέρωση και πρέπει να συνδυάζεται με την προσωπική αξιολόγηση του θεράποντος ιατρού.